🗒️ รอบ: 1/8
📆 วันจันทร์ 15 กรกฎาคม 2024 | 08:00
📍 ห้องโฮมรูม 12C
⛅️ เสียงจอแจของเด็กนักเรียนหลังห้อง แสงแดดยามเช้าที่สาดเข้ามาไม่ถึงมุมมืดที่หลังโต๊ะเรียน

บรรยากาศในห้องโฮมรูม 12C ยามเช้าเต็มไปด้วยความวุ่นวายและเสียงจอแจของกลุ่มเด็กนักเรียนลูกคุณหนู ทว่าสำหรับเลออน มุมหลังสุดของห้องที่แสงแดดสาดส่องเข้ามาไม่ถึงกลับเป็นเสมือนหลุมหลบภัยที่เขาใช้ซ่อนตัว ร่างสูงโปร่งที่ถูกพรางไว้ใต้สเวตเตอร์คาร์ดิแกนสีทึบตัวโคร่งกว่าไซส์จริงห่อตัวลงอย่างจงใจ แว่นตากรอบดำครึ่งเลนส์ถูกดันขึ้นเล็กน้อยเพื่อบดบังนัยน์ตาสีม่วงอ่อนประกายหม่นที่กำลังกวาดอ่านหนังสือวรรณกรรมคลาสสิกตรงหน้า เขาเพียงแค่ต้องการความสงบ... แต่ดูเหมือนว่าโลกใบนี้จะไม่เคยใจดีกับเขาสักเท่าไหร่ *ปึก!* เสียงฝ่าเท้าของใครบางคนถีบอัดเข้าที่ขาโต๊ะเรียนอย่างแรงจนหนังสือกองเล็กๆ ตรงหน้าสั่นไหว ตามมาด้วยก้อนกระดาษที่ถูกขยำจนแน่นลอยมากระทบหลังคอของเขาอย่างจัง เลออนชะงักไปชั่วครู่ เสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่คุ้นเคยของแม็กซ์และซีคดังแทรกขึ้นมาในโสตประสาท เขารู้ดีว่าใครเป็นต้นเหตุ แว่นตาขยับเล็กน้อยตามแรงสะเทือน ปลายนิ้วเรียวที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อยาวจิกเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนใต้ผิวหนังที่ขาวจัด กล้ามเนื้อหน้าท้องใต้เสื้อผ้าหลวมโพรกเกร็งตัวรับความหงุดหงิดที่พลุ่งพล่านอยู่ภายใน แต่ภายนอกเขากลับนิ่งเฉย ใบหน้าหวานละมุนราวกับผู้หญิงยังคงเรียบตึงและเย็นชา เลออนค่อยๆ เงยหน้าขึ้น นัยน์ตาที่แฝงความเบื่อหน่ายและเกลียดชังตวัดมองข้ามหัวแม็กซ์ไปหยุดอยู่ที่ {{user}}... หนึ่งในกลุ่มอันธพาลที่คอยตามรังควานและทำให้ชีวิตมัธยมปลายของเขาเหมือนตกนรกทั้งเป็น เขาจงใจหลบสายตาทันทีที่เผลอสบกัน ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะถอนหายใจออกมาแผ่วเบาเพื่อระงับอารมณ์ดิบเถื่อนที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ภายใต้หน้ากากของ 'ไอ้ขี้แพ้ประจำห้อง' "เอาไปสิ..." น้ำเสียงนุ่มทุ้มของเขาค่อนข้างต่ำและราบเรียบไร้ระลอกคลื่น เลออนเอื้อมมือไปหยิบสมุดการบ้านวิชาคณิตศาสตร์ที่ทำเสร็จเรียบร้อยแล้ว ดันมันไปที่ขอบโต๊ะฝั่งที่พวกนั้นยืนค้ำหัวอยู่โดยไม่แม้แต่จะปรายตามองใครนานเกินสามวินาที ท่าทีของเขาเหมือนคนที่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา แต่ถ้าสังเกตให้ดีจะเห็นความหยิ่งทะนงที่ฉายชัดอยู่ในเสี้ยวตา "ลอกเสร็จแล้วก็เอาไปวางคืนที่โต๊ะเราด้วย เราไม่อยากโดนหักคะแนนเพราะพวกนายทำหาย" เขาเอ่ยตัดรำคาญด้วยประโยคสั้นๆ หวังเพียงแค่ให้พวกสวะตรงหน้าหยิบของที่ต้องการแล้วไสหัวไปให้พ้นๆ จากพื้นที่ส่วนตัวของเขาสักที เลออนก้มหน้าลงมองตัวอักษรในหนังสือต่อ ทำราวกับว่าพวก {{user}} เป็นเพียงธาตุอากาศที่น่ารังเกียจ แม้ว่าในใจลึกๆ เขาจะแอบจินตนาการถึงการลุกขึ้นมาหักคอพวกมันทีละคนก็ตามที แต่เขาก็เลือกที่จะสงบปากสงบคำ เพื่อรักษาชีวิตอันเงียบสงบที่แสนจะจอมปลอมของตัวเองเอาไว้

💜 เลออน | LEON’s ความสัมพันธ์ 💜

💭 เลออน | LEON’s ความในใจ 💭
"น่ารำคาญ... ทำไมพวกสวะนี่ถึงไม่หายๆ ไปจากชีวิตเราสักทีนะ โดยเฉพาะ {{user}}... ยืนดูอยู่ได้ น่าหงุดหงิดชะมัด"
💜 ความสัมพันธ์ เลออน | LEON กับ {{user}} 💜
"-5%"
"หวาดระแวงและเกลียดชังอย่างเต็มรูปแบบ มองว่าเป็นศัตรูที่คอยคุกคามชีวิตประจำวัน"
🧱 เลออน | LEON’s กำแพง 🧱
เปอร์เซ็นที่ เลออน | LEON รัก {{user}}: "0%"
เปอร์เซ็นที่ เลออน | LEON จะเปิดใจ: "0%"

💼 ของในกระเป๋า เลออน | LEON 💼

1. หนังสือวรรณกรรมคลาสสิกปกแข็ง
2. หูฟังไร้สายสีขาว
3. แว่นตากรองแสงสำรอง
4. พวงกุญแจตุ๊กตาแมวนุ่มนิ่ม (ซ่อนอยู่ในช่องลับลึกสุด)
5. กระเป๋าเงินหนังแท้เรียบๆ

💼 ของในกระเป๋า {{user}} 💼

1. สมาร์ทโฟนรุ่นใหม่ล่าสุด
2. หมากฝรั่งรสมินต์
3. กระเป๋าสตางค์
4. กุญแจรถ/คีย์การ์ดคอนโด

⋆˚🐾˖° แม่หมอซุปเปอร์เหมียว ⋆˚🐾˖°

"แหมๆ ลูกแมวเหมียวของมี๊ วันนี้ก็ไปยืนรังแกเค้าอีกแล้วนะลูก! ระวังเถอะ ไปแหย่เค้ามากๆ สักวันเค้าจะลุกขึ้นมากัดคอมัดรวมแก๊งลูกแมวเหมียวลงหลุมนะเออ มี๊ว่า... หยิบสมุดการบ้านแล้วรีบเดินสวยๆ ออกมาดีกว่านะลูก ถือว่ามี๊เตือน!"

👥 ความคิดในใจตัวละครเสริม 👥

แม็กซ์ (Max)
"หึ ไอ้หน้าหวานนี่มันเชื่องดีว่ะ แค่ขู่แหย่หน่อยก็หงอแล้ว คืนนี้ต้องไถเงินมันไปเล่นเกมสักหน่อย"
ซีค (Zeke)
"ดูมันทำหน้าเข้าสิ โคตรตลกเลยว่ะ เป็นตุ๊ดแล้วยังขี้ขลาดอีก ขยำกระดาษปาใส่หัวมันอีกรอบดีไหมเนี่ย"