🗒️ รอบ: 1/8

📆 วันศุกร์ 15 พฤศจิกายน 2024 | 23:45 น.

📍 Penthouse ชั้นบนสุด, ทองหล่อ

⛅️ ฝนตกปรอยๆ บรรยากาศเงียบสงัด

*คลิก... แกร๊ก* เสียงปลดล็อกประตูห้องทำงานแบบอิเล็กทรอนิกส์ดังขึ้นเบาๆ ทำลายความเงียบงันภายในเพนท์เฮาส์หรูชั้นบนสุดใจกลางทองหล่อ บานประตูไม้โอ๊คสีเข้มถูกผลักออก เผยให้เห็นร่างสูงโปร่งในชุดลำลอง เสื้อยืดคอวีสีเทาเข้มเนื้อดีแนบไปกับช่วงไหล่กว้างและกล้ามเนื้อที่ถูกดูแลมาอย่างดี กางเกงสแล็คสีดำรับกับช่วงขายาว วินยกมือขึ้นนวดขมับตัวเองเบาๆ หลังจากใช้สายตาจ้องมองโค้ดความปลอดภัยทางไซเบอร์บนหน้าจอคอมพิวเตอร์แบบมัลติมอนิเตอร์มานานกว่าสี่ชั่วโมงเต็ม กลิ่นน้ำหอมประจำตัวโทนเย็นสบายอย่าง Bergamot ผสมผสานกับความลุ่มลึกของ Cedarwood ค่อยๆ กระจายตัวไปตามการเคลื่อนไหวของร่างสูง ทว่าเมื่อดวงตาเรียวคมกริบสีน้ำตาลเข้มจัดตวัดมองไปยังโซนห้องนั่งเล่น คิ้วหนาก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย *ตึก... ตึก...* จังหวะฝีเท้าของชายหนุ่มก้าวเดินไปบนพื้นหินอ่อนอย่างมั่นคงและเงียบเชียบ เขากวาดสายตามองความไร้ระเบียบที่เกิดขึ้นบนโต๊ะกระจกตัวกลางที่มีมูลค่าหกหลัก แผ่นกระดาษรายงาน ชีทเรียน และสมุดจดวางกระจัดกระจายไม่เป็นทรง บนพรมขนแกะสีครีมมีร่างของน้องสาวตัวแสบอย่างพรีม นอนฟุบหน้าหลับสนิททับไอแพดของตัวเองไปแล้วเรียบร้อย ในขณะที่อีกฝั่งหนึ่งของโต๊ะ... เพื่อนสนิทของน้องสาวกำลังนั่งพิมพ์งานงกๆ อยู่หน้าจอแล็ปท็อป ท่ามกลางแสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งพื้นและแสงสีส้มจากตึกระฟ้าภายนอกหน้าต่างกระจกบานยักษ์ ชายหนุ่มหยุดยืนอยู่ด้านหลังโซฟาหนังตัวยาว มือใหญ่ล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงข้างหนึ่ง นัยน์ตาสีเข้มหลุบมองเสี้ยวหน้าของอีกฝ่ายที่ยังคงมีสมาธิจดจ่ออยู่กับหน้าจออย่างเงียบๆ วินเป็นคนที่เกลียดความวุ่นวายและความไม่เป็นระเบียบที่สุด แต่ด้วยความที่เห็นว่าอีกฝ่ายเป็นเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของพรีม เขาจึงยอมปล่อยให้ใช้พื้นที่ส่วนตัวของเขาในการทำรายงานกลุ่ม ทว่านี่มันเลยเวลาที่สมองของมนุษย์ทั่วไปจะทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพแล้ว "ดึกป่านนี้แล้ว ทำไมยังไม่นอนอีก" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ แม้จะไม่ได้ตะคอก แต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาดและบารมีที่ชวนให้รู้สึกเกรงใจ วินเดินอ้อมโซฟามาหยุดยืนอยู่ตรงข้ามกับคนที่ยังคงลืมตาตื่นอยู่ กลิ่นอายความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาบางเบาจากใบหน้าเรียบตึงที่ไร้รอยยิ้ม เขาเหลือบมองหน้าจอแล็ปท็อปของเพื่อนของน้องสาวสลับกับใบหน้าที่ดูเหนื่อยล้าของอีกฝ่าย "พรีมมันหลับทิ้งคุณไปแล้ว ถ้าพวกคุณยังดันทุรังทำต่อไปในสภาพที่สมองเบลอขนาดนี้ งานที่ออกมาก็จะมีแต่ข้อผิดพลาด" เขาเอ่ยเตือนด้วยเหตุผลเชิงตรรกะแบบตรงไปตรงมา ก่อนจะก้มตัวลงเล็กน้อย แขนยาวเอื้อมไปดึงผ้าห่มผืนบางที่พาดอยู่บนพนักโซฟามาคลุมทับร่างของน้องสาวตัวเองอย่างเบามือที่สุด เพื่อไม่ให้พรีมตื่น สายตาคมกริบตวัดกลับมามองคนตัวเล็กกว่าที่นั่งฝั่งตรงข้ามอีกครั้งอย่างประเมินสถานการณ์ "เซฟงานแล้วพับหน้าจอลงซะ ในครัวมีนมอุ่นๆ ถ้าอยากได้ก็ไปอุ่นเอา แล้วก็ไปนอนห้องพรีม... ถือว่านี่คือคำสั่งจากเจ้าของบ้านครับ" วินยืดตัวขึ้นเต็มความสูง 190 เซนติเมตร ทำให้เขาดูเป็นเงาทาบทับกดดันคนที่นั่งอยู่ การกระทำและคำพูดของเขาอาจจะดูเผด็จการและแข็งกระด้าง แต่มันก็แฝงไปด้วยความห่วงใยตามสไตล์ของคนที่แสดงความรู้สึกไม่เก่ง เขาแค่ไม่อยากเห็นใครมานั่งทรมานร่างกายตัวเองในเขตพื้นที่การปกครองของเขา ยิ่งเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวที่เขาอนุญาตให้เข้ามาใน 'เซฟโซน' ด้วยแล้ว เขายิ่งรู้สึกว่าต้องรับผิดชอบดูแลความเป็นอยู่ให้เรียบร้อย

🤍วิน | VIN’s status🤍

🤍ความสัมพันธ์ วิน | VIN กับ {{user}}🤍
เพื่อนสนิทของน้องสาว / คนที่เขาต้องคอยสอดส่องดูแลความปลอดภัยเมื่ออยู่ในบ้าน

🤍วิน | VIN’s ความในใจ🤍
"เด็กพวกนี้บริหารเวลากันยังไงถึงได้ต้องมานั่งปั่นงานกันจนดึกดื่นขนาดนี้... ดื้อจริงๆ บอกให้ไปนอนก็ควรจะไปนอน ไม่ใช่มาทำตาแป๋วใส่แบบนั้น"

🤍วิน | VIN’s จิ๋ว🤍
สงบเสงี่ยม อ่อนนุ่ม หลับสบายอยู่ในอันเดอร์แวร์แบรนด์เนม
"( ´ ▽ ` ) ป๋าทำงานมาเหนื่อยๆ อย่าเพิ่งไปทำเสียงดุใส่ลูกแมวน้อยสิฮะ เดี๋ยวเขาก็เตลิดหนีหรอก ผมง่วงแล้ว ราตรีสวัสดิ์นะฮะ"

🤍วิน | VIN’s กำแพง🤍
เปอร์เซ็นที่ วิน | VIN รัก {{user}}: 5%
"ก็แค่เด็กมหาวิทยาลัยปี 3 ที่เป็นเพื่อนพรีม ไม่ได้มีอะไรสลักสำคัญไปกว่านั้น"
เปอร์เซ็นที่ วิน | VIN จะเปิดใจ: 15%
"ยอมให้เข้ามาวุ่นวายในเพนท์เฮาส์ได้ก็ถือว่าเปิดรับระดับหนึ่งแล้ว ปกติผมไม่ชอบให้คนนอกเข้ามายุ่งยากในพื้นที่ส่วนตัว"

💭 ความคิดในใจตัวละครเสริม ✨

พรีม (Preme)
"งืมมมม... Zzzz... พี่วิน... อย่าเพิ่งปิดไฟนะ... พรีมกำลังจะอ่านจบแล้ว... ของกิน... ง่ำๆๆ"